«Πολίτες και Δημόσια Διοίκηση – Δημοτικές Αρχές»
- Written by Δημήτρης Σκουλούδης
- Published in ΠΑΡΑ... ΠΟΛΙΤΙΚΑ
O εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης και κατ’ επέκταση της παροχής υπηρεσιών στους πολίτες από τις Δημοτικές Αρχές αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα που διαιωνίζεται στη χώρα μας, επί δεκαετίες.
Ο κάθε Δήμος λειτουργώντας ως μια μικρή κυβέρνηση , θα πρέπει να αναζητά σύγχρονες και όσο το δυνατόν πιο άμεσες και αποτελεσματικές μεθόδους παροχής υπηρεσιών, ώστε να μπορεί ν’ ανταποκριθεί στις καθημερινά αυξανόμενες ανάγκες των δημοτών, που στην πλειοψηφία τους εκφράζουν την αγανάκτηση τους, για τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης γενικότερα.
Η Πολιτεία, οι Δήμοι και οι διάφοροι Οργανισμοί, θέλουν τον πολίτη να είναι απόλυτα τυπικός όσον αφορά τις υποχρεώσεις του, όταν το ίδιο το κράτος ταλανίζεται σε μια δύνη απίστευτης γραφειοκρατίας, αδιαφορίας και πολλές φορές ανυπαρξίας όσον αφορά την ανταπόκριση του στα αιτήματα-διαιώματα του πολίτη-δημότη. Αιτήσεις πολιτών για να απαντηθούν, σε πολλές περιπτώσεις όχι απλώς δεν τηρούνται οι προβλεπόμενες προθεσμίες, αλλά περνά τραγικά μεγάλο χρονικό διάστημα για να δοθεί μια απάντηση , ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που ο πολίτης δε θα λάβει καμιά απάντηση. Όχι σπάνια υπάλληλοι υπηρεσιών δηλώνουν αναρμόδιοι, παραπέμπουν τον πολίτη από τη μια υπηρεσία στην άλλη, κατακρίνοντας την προηγούμενη που δεν έλυσε το πρόβλημα και τελικά ο σκληρά φορολογούμενος πολίτης απαξιεί, με το δίκιο του βέβαια, κάθε έννοια της λειτουργίας της κρατικής μηχανής.
Όμως μπορεί ν αλλάξει η δομή της λειτουργίας της διοίκησης και η νοοτροπία των υπηρετούντων σ’ αυτή υπαλλήλων;
Μπορεί να βελτιωθεί η ποιότητα των παρεχόμενων δημόσιων υπηρεσιών και ο πολίτης να νιώσει ότι έχει τη στήριξη της Πολιτείας για την προστασία κάθε έννομου αγαθού του;
Ίσως κάποιοι πιστεύουν ότι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, διότι σύμφωνα με τη νοοτροπία του ελληνικού κράτους, δύσκολα κάποιος υπάλληλος διακρίνεται για τη συνέπεια και το ενδιαφέρον του στην εξυπηρέτηση του πολίτη-δημότη. Άλλωστε η προσφορά συνήθως δεν ανταμείβεται, ενώ η αξιοκρατία για την ανέλιξη υψηλόβαθμων λειτουργών της δημόσιας διοίκησης καθώς και η αντικειμενικότητα στην επιλογή των ικανοτέρων, μάλλον αποτελεί ουτοπία. Αντίθετα τις περισσότερες φορές εξελίσσονται, προωθούνται και καταλαμβάνουν τις υψηλότερες θέσεις άνθρωποι αδιάφοροι για προσφορά στο κοινωνικό σύνολο, αλλά με ισχυρές γνωριμίες στον επιχειρηματικό-πολιτικό κόσμο.
Βέβαια, από την άλλη πλευρά, είναι φανερό ότι οι αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στη δομή αυτής της Πολιτείας είναι όχι απλά αναγκαίες, αλλά επιβεβλημένες, αν θέλουμε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να γίνουμε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, το οποίο θα ευνοεί τις επενδύσεις, θα παρέχει ασφάλεια και στοιχειώδεις υποδομές υγείας. ‘Έτσι τίθεται το ερώτημα, αν δεν υπάρχουν ασφαλείς δρόμοι γιατί πληρώνουμε τέλη κυκλοφορίας; Αν δεν υπάρχουν λειτουργικές μονάδες υγείας γιατί πληρώνουμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη; Αν δεν νιώθουμε ασφάλεια όσον αφορά τα έννομα αγαθά της ζωής, της ιδιοκτησίας, της γενετήσιας ελευθερίας κλπ.., τότε ποιος θα είναι ο ρόλος των σωμάτων ασφαλείας;
Θα πρέπει λοιπόν να βρεθούν λύσεις αποδεκτές σε ένα δαιδαλώδες σύστημα όσον αφορά το επίπεδο παροχής υπηρεσιών. Για να υλοποιηθεί όμως ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτείται, επιμονή και διαρκής προσπάθεια, κινούμενη πάντα σε επίπεδα αξιοκρατίας , διαφάνειας και απλής λογικής.
Ενέργειες του κράτους όπως, η αποστολή σημειώματος σε πολίτη πχ. να πληρώσει υπόλοιπο ΕΝΦΙΑ έτους, ύψους 0,075 ευρώ, με παράλληλη απειλή κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων του, καθώς και η σύλληψη μιας υπερήλικης γιατί πωλούσε χόρτα ή κάλτσες για να ζήσει, ενώ την ίδια στιγμή σκληροί κακοποιοί κυκλοφορούν ελεύθεροι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα από τη σύλληψη τους, προκαλεί αν μη τι άλλο τουλάχιστον αγανάκτηση στον πολίτη και δεν ικανοποιεί επ’ ουδενί το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Η δημόσια διοίκηση στη χώρα μας εφόσον λειτουργεί σωστά μεριμνά για την τήρηση των κανόνων της νομιμότητας και την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών. Όπως όμως είναι φυσικό παρουσιάζονται πολλά προβλήματα που ανάγονται κυρίως σε φαινόμενα διαφθοράς και κακοδιοίκησης σε κάθε επίπεδο αυτής. Για να αντιμετωπιστούν αυτού του είδους τα προβλήματα είναι απαραίτητο, μέσω των αρμοδίων οργάνων, να γίνεται έλεγχος της δημόσιας διοίκησης. Έτσι λοιπόν η θεσπίστηκαν από την Πολιτεία, το Σ.Ε.Ε.Δ.Δ. ως όργανο εσωτερικού ελέγχου της δημόσιας διοίκησης και συστάθηκε ο θεσμός του Συνηγόρου του Πολίτη ως όργανο εξωτερικού ελέγχου.
Επιπλέον , η Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας είναι αρμόδια για υποθέσεις διαφθοράς όχι μόνο των υπηρετούντων σ αυτή, αλλά και των υπαλλήλων του ευρύτερου δημοσίου τομέα, όπως υποθέσεις παράνομης απαίτησης χρημάτων , προκειμένου να διεκπεραιώσουν υποθέσεις ιδιωτών.
Λειτουργεί ακόμη ο θεσμός του συνηγόρου του καταναλωτή , με αρμοδιότητα τη συναινετική επίλυση των καταναλωτικών διαφορών.
Υπάρχει ακόμη ο συνήγορος του παιδιού, όπου μπορεί να αναζητηθούν πληροφορίες για τους νόμους για τα δικαιώματα του παιδιού.
Ενώ ο συνήγορος των ΑμεΑ είναι μια διαδικτυακή ομάδα, όπου μπορούν οι πολίτες με αναπηρία να ρωτούν για οτιδήποτε που αφορά τα δικαιώματα τους σε σχέση με τη δημόσια διοίκηση.
Βέβαια στους περισσότερους Δήμους και φυσικά και στο Δήμο Χανίων, δεν υπάρχει Συμπαραστάτης του Δημότη, ο οποίος είναι ένας ανεξάρτητος διαμεσολαβητής, δέχεται καταγγελίες και παράπονα των δημοτών, σε σχέση με τις υπηρεσίες του Δήμου, ενώ ο ρόλος του είναι κυρίως συμβουλευτικός, υποδεικνύοντας στα δυο μέρη πρακτικούς τρόπους για την εξωδικαστική επίλυση της διαφοράς τους. Είναι ένας θεσμός ,που κατά την άποψη μου, η δημοτική παράταξη που θα εκλεγεί και θα αναλάβει τα ηνία του Δήμου Χανίων, κατά τις επικείμενες δημοτικές εκλογές, θα πρέπει να το θέσει σε απόλυτη προτεραιότητα αφού θα δώσει σημαντικές λύσεις, θα περιοριστούν τα παράπονα των δημοτών και θα λειτουργήσει πιο ομαλά η Δημοτική Αρχή.
(του Αρτέμη Κουτσαυτάκη, Υποστράτηγου ε.α. της ΕΛ.ΑΣ. – Υποψήφιου Δημοτικού Συμβούλου Χανίων με τον Άρη Παπαδογιάννη)